شهر لذت های بی تکرار

شهر لذت های بی تکرار

 حسام محسنیان

کاش دنیا فقط امروز بود. وقتی جناح راست را سپرده بودیم به مجتبی رمضانی و محوطه حریف، قلمرو پادشاهی محمد عباس زاده بود. نساجی. نساجی دوست‌داشتنی با جوان‌های هیجا‌ن‌انگیز و پیرمردهای پرتجربه. نساجی بازی‌های بزرگ. تیمی با روحِ بزرگ، از شهرِ کوچک. شهری که ورزشگاهش درست در مرکزی‌ترین نقطه‌اش قرار دارد. شهری که استادیومش را در آغوش گرفته. شهری که جز فوتبال، کافه و قهوه‌خانه، باقی‌اش اضافه است. شهرِ بازنده‌های سخت‌جان، برنده‌های کلافه. شهرِ خوش‌حال. شهرِ لبخند با پول کم. شهرِ سقوط و امیدواری. شهرِ زندگی در لحظه‌ها. بیِ هراسِ فردا.

ادامه مطلب